Τι συνέβη όταν ο αστεροειδής που αφάνισε τους δεινόσαυρους έπεσε στη Γη

Κρυμμένος κάτω από τα νερά του Κόλπου του Μεξικού, βρίσκεται ο κρατήρας Chicxulub, ο οποίος αποτελεί το σημείο μηδέν της πρόσκρουσης του αστεροειδή που χτύπησε τη Γη πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Επακόλουθο αυτού του κατακλυσμικού γεγονότος ήταν η Πέμπτη Μαζική Εξαφάνιση, γνωστή και ως Κ-Τ γιατί συνέβη στα όρια μεταξύ Κρητιδικής και Τριτογενούς περιόδου όπου αφανίστηκε περίπου το 80% όλων των ζωικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων και των δεινοσαύρων.

Τι πραγματικά συνέβη όμως όταν ο αστεροειδής προσέκρουσε στη Γη;

Μελετώντας τη γεωλογία τόσο στον Chicxulub όσο και παγκοσμίως, οι επιστήμονες μπόρεσαν να συνθέσουν μια εικόνα για το τι συνέβη εκείνη την τρομερή μέρα και τα χρόνια που ακολούθησαν.

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2020 που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, η γωνία με την οποία εισήλθε ο αστεροειδής στην ατμόσφαιρα της Γης, ήταν καταλυτικός παράγοντας για το μέγεθος της καταστροφής που ακολούθησε κατά την πρόσκρουση.

Ο αστεροειδής έπεσε στον πλανήτη με γωνία περίπου 60 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα. Αυτή η γωνία ήταν ιδιαίτερα καταστρεπτική γιατί η έκρηξη έστειλε μεγάλη ποσότητα σκόνης και αερολυμάτων στην ατμόσφαιρα. Ο αστεροειδής είχε διάμετρο περίπου 12 χιλιόμετρα και η ταχύτητα που είχε όταν έπεσε στη Γη ήταν περίπου 43.000 χ.α.ω, δημιουργώντας μια «λακούβα» πλάτους 200 χιλιομέτρων στην επιφάνεια του πλανήτη, δήλωσε ο Σων Γκιούλικ, καθηγητής έρευνας στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης.

Ο Γκιούλικ επικαλούμενος τα στοιχεία συναδέλφων του, υποστηρίζει τις προσομοιώσεις για το γωνιακό χτύπημα, λαμβάνοντας υπόψη την ασύμμετρη δομή του κρατήρα, της θέσης των ανεπτυγμένων (λυγισμένων προς τα πάνω) βράχων μανδύα, των μοναδικών ακολουθιών ιζημάτων σε πυρήνες που συγκεντρώθηκαν από την περιοχή και ιδιαίτερα την απουσία εβαπορίτη, ενός ξεχωριστού τύπου βράχου, όπως ο αλογίτης και ο γύψος.

Η ομάδα του Γκιούλικ υπολόγισε ότι η πρόσκρουση θα είχε εξατμίσει στην ατμόσφαιρα τα πετρώματα εβαποριτών, στέλνοντας 325 τόνους θείου με τη μορφή αερολυμάτων θείου, καθώς και 435 τόνων διοξειδίου του άνθρακα.

Σύμφωνα με μελέτη του 2014 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Geoscience, το υλικό που βγήκε στην ατμόσφαιρα θα αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό από κονιορτοποιημένους βράχους και σταγονίδια θειικού οξέος, τα οποία προέρχονται από θαλάσσια πετρώματα πλούσια σε θειικά άλατα, γνωστά ως ανυδρίτες, που εξατμίστηκαν κατά τη διάρκεια της πρόσκρουσης. Το σύννεφο μικροσκοπικών υλικών στην ατμόσφαιρα, δημιούργησε ένα κάλυμμα γύρω από τον πλανήτη, μειώνοντας την εισερχόμενη ηλιακή θερμότητα και το φως. Η μακροπρόθεσμη ψύξη που προέκυψε άλλαξε δραστικά το κλίμα του πλανήτη.

Μια μελέτη του 2016 στο περιοδικό Geophysical Research Letters διαπίστωσε ότι η μέση θερμοκρασία στις τροπικές περιοχές έπεσε από τους 27 στους 5 βαθμούς Κελσίου.

Καθώς η εισερχόμενη ηλιακή ακτινοβολία μειωνόταν, η φωτοσύνθεση εξαφανίστηκε και η βάση της τροφικής αλυσίδας τόσο στη γη όσο και στον ωκεανό κατέρρευσε, οδηγώντας τους δεινόσαυρους και πολλά άλλα ζώα στο θάνατο.

Εν τω μεταξύ, το αερομεταφερόμενο θειικό οξύ οδήγησε σε θανατηφόρα όξινη βροχή που διήρκεσε για μέρες μετά την πρόσκρουση, σκοτώνοντας αμέτρητα θαλάσσια ζώα που ζούσαν στα ανώτερα μέρη των ωκεανών, καθώς σε λίμνες και ποτάμια.

Ακολούθησαν θεόρατα τσουνάμι ύψους σχεδόν 1,5 χιλιομέτρου και ταχύτητας 143 χ.α.ω ενώ άλλα κύματα έφτασαν σε τεράστια ύψη 15 μέτρων στον Ατλαντικό Ωκεανό και 4 μέτρων στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, σύμφωνα με μοντέλα εξομοίωσης . Επιπλέον, τα αποδεικτικά στοιχεία από τα τεράστια κύματα διατηρούνται στο αρχείο ιζημάτων γύρω από τη Λουιζιάνα. Μια τρισδιάστατη σεισμική γεωλογική έρευνα κάτω από τη Λουιζιάνα αποκάλυψε μακρούς, ασύμμετρους μεγάλους κυματισμούς ύψους 16 μέτρων που δείχνουν πίσω στο σημείο πρόσκρουσης στον Κόλπο.

Ο κονιορτοποιημένος βράχος και η τέφρα επέστρεψαν στην επιφάνεια μετά την πρόσκρουση, πυροδοτώντας μια σειρά από πυρκαγιές. Ο πρόσθετος καπνός και η στάχτη συνέβαλαν πιθανώς στην ενίσχυση της κάλυψης της επιφάνειας από το εισερχόμενο φως προκαλώντας περεταίρω ψύξη στον Πλανήτη.

Είναι εύκολο για τους γεωλόγους να δουν πότε χτύπησε ο αστεροειδής εξετάζοντας στρώματα βράχων σε όλο τον κόσμο που χρονολογούνται προς το τέλος της Κρητιδικής περιόδου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν. Στους βράχους αυτούς, σύμφωνα με μια μελέτη του 1980 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, έχει εντοπιστεί ένα λεπτό στρώμα πηλού εμπλουτισμένο με ιρίδιο, ένα στοιχείο σπάνιο στη Γη αλλά κοινό μεταξύ των αστεροειδών που αιωρούνται στο κενό του διαστήματος.

Ο Γκιούλικ πιστεύει ότι η σημαντικότερη και πιο καταστροφική συνέπεια της πτώσης του αστεροειδή δεν είναι τα τεράστια τσουνάμι και οι αμέτρητες πυρκαγιές. Αυτό που άλλαξε τα πάντα στη Γη εκείνη την περίοδο ήταν οι αλλαγές στην ατμόσφαιρα της Γης, εξαιτίας το φρικτού αυτού καλύμματος της επιφάνειας που οδήγησε στην ψύξη του Πλανήτη για περισσότερο από μια δεκαετία.

Total
7
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous Post

Εκπληκτικές εικόνες δείχνουν πώς οι μύες θεραπεύονται μετά από μια προπόνηση

Next Post

Αστεροειδής μεγέθους λεωφορείου πέρασε πολύ κοντά από τη Γη

Related Posts